Dignity Report
Η μέρα πέρασε χωρίς πολλά ιδιαίτερα πράγματα στη δουλειά. 00.36 . Μπήκε επί τέλους σπίτι να ξεκουραστεί. Έβγαλε τα βραχυόλια της και άρχισε να ξεβάφετε. Με το αριστερό της χέρι έπιασε ασυναίσθητα το τηλεκοντρόλ. Είχε ξυπνήσει στις 6.48, πλύθηκε, έψαξε στην ντουλάπα της τι θα βάλει, επέλεξε μετά από 17 λεπτά ψάξιμο ένα κοντό αμάνικο φόρεμα με κίτρινα και πορτοκαλί λουλουδάκια. Βάφτηκε με επιμέλεια, τα πετυχημένα smoky eyes είναι απαραίτητη προϋπόθεση, έβαλε το φόρεμα και τις πλατφόρμες – άμα δεν έχει τακούνια είναι σαν να περπατάς ξυπώλυτη- με την γαλάζια κορδέλα. 7.36 έπρεπε να βρίσκεται στο σταθμό του μετρό για να πάει στην δουλειά της. Το αφεντικό την κοιτούσε με ένα βλέμμα λόγω του οποίου φοβότανε πότε θα της πιάσει τον κώλο ή ακόμα χειρότερα, πότε θα την στρημώξει σε καμιά γωνία. Κάθισε στο τραπεζάκι επί της υποδοχής, και έκανε όλη μέρα παρέα στην γλάστρα. Πάλι καλά που έχει και μια παρέα ήρεμη. Η μέρα στο γραφείο κύλησε ομαλά, χωρίς εντάσεις χωρίς ενδιαφέρον. Αφότου έπνιξ...